ویژگیهای مشترک جشنهای پارسی

دوستان من سلام

برخی از دوستان در پستهای گذشته خواستنند که راجع به مراسم و جشنهای باستانی مطالبی در وبلاگ قرار دهم البته این مراسم بسیار زیاد میباشند و نیاز به وقت زیادی هست تا آنهارو به صورت صحیح و با منابع معتبر در یک وب قرار داد اما من بنا به درخواست دوستانم پستی راجع به ویژگی های عمومی جشنهای ایرانی قرار میدهم تا من نیز در بیان آداب و رسوم سرزمینم به اندازه ای سهیم باشم.

برسی جشن های ایرانی و زمان برگزاری آنها نشان دهنده ی ویژگی های مشترک در میان آنها می باشند .

اول اینکه تقریبآ تمامی این جشن ها بر اساس پدیده های طبیعی،کیهانی و اقلیمی هستند و با تقویم طبیعی منطبق میباشنند.

دوم آنکه تقریبآ تمامی جشن ها وابسته به هیچ دینی نمی باشند. با اینکه همواره برخی از دین ها تلاش می کنند که برخی از این آداب و جشن ها را مراسم دینی خود بخوانند ولی اینگونه نیست و همانطوری که گفته شد این آداب و جشن ها وابسته به دینی نمی باشند و جدا از هر دین و مذهبی هستنند.پس این مطلب دیده میشود که ایران و ایرانی از دین ها جدا می باشند و دین نمی تواند تفکیک کننده ی ایرنیان باشد.لذا این جشن ها را هر ایرانی جدا از فرهنگ و دین و مذهبش می تواند اجرا کند.

سومین ویژگی مشترک میان جشن های باستانی این است که تمامی این جشن ها با شادی و سرور است و غم و غصه در آنها راهی ندارد حتی جشن هایی مانند ((عید بمو)) که همزمان با مرگ مانی است اما مشاهده شده که مانویان نیز این جشن را با شادی و سرور برگزار می کنند .

چهارمین ویژگی مشترک این جشن ها این است که تمامی این جشن ها برای پاکی و بزرگداشت عوامل طبیعی است و هیچگاه در این آداب و رسوم بی احترامی به طبیعت و نباتات و دیگر جانداران مشاهده نمی شود اما متعسفانه ما امروزه این مسآله را رعایت نمی کنیم برای مثال روز جشن سیزده بدر که جشن طبیعت است را به جشن سوگ طبیعت تبدیل کردیم و به نظر من سیزده بدر سخت ترین روز برای طبیعت و آفریننده ی زمین است.

پنجمین ویژگی مشترک این جشن ها پیوند نا گسستنی آنها با آتش است و اگر جشنی با آتش در میان نباشد سمبلی از آتش برای پاکی در آن وجود دارد زیرا در اندیشه های پارسی آب ،آتش و خاک سه سمبل پاکی میباشنند و آتش در میان آنها عنصری است که نا پاکی هیچگاه به آن راهی ندارد.

ششمین ویژگی مشترک میان جشنها این است که هیچ یک از این جشن ها به مناسبت مرگ روز یا زاد روز کسی نمی باشد زیرا در اندیشه های پارسی روز مرگ سرنوشت آدمی است لذا سرنوشت آدمی نباید روزی غم انگیز باشد و روز میلاد نیز جدایی انسان از دنیای پاکی به جهان نا پاکی است پس روز میلاد هم نباید خجسته روز باشد و به همین دلیل هیچ یک از جشن های باستانی مصادف با مرگ یا میلاد شخص خاصی نمی باشد و هر انسان در زمان حیاتش خجسته است و با مرگ جسمش بی ارزش و روحش به پاکی ها میرود و افرادی که دارای اندیشه های غنی بوده اند تنها از اندیشه ها و تفکرات آنها استفاده می شود و نیازی به شادی در زاد روز و یا سوگ در مرگ روز آنها بر پیکرشان نمی باشد.

هفتمین ویژگی مشترک میان جشن های باستانی همبستگی و جامع بودن آنهاست و جشن ها جدا از مذهب و دین و فرهنگ ایرانیان است و در میان تمامی ایرانیان این جشن ها صورت می گیرد . البته برخی از افراد که وابستگی های دینی افراطی دارنند یا این جشن ها رو از دین خود می دانند و یا جدا و بیگانه از خود میدانند .اما همانطور که اشاره شد جشن های ایرانی زیر پوشش وجز هیچ گونه دین ومذهب نیستنند و برای هیچ شخصی برگزار نمیشونند لذا تمامی کسانی که این جشن هارو از خود و یا خود را بیگانه از این جشن ها می دانند تنها به آیین و جشن های پارسی ضرر و لتمه وارد می کنند و نقش تخریب کنندگان فرهنگ پارسی را به خود میگیرنند

لذا با توجه به این مطالب بهتر است که این رسوم پارسی را در کنار رسوم دینی به بهترین شکل برگزار کنیم و در کنار دین جایگاهی برای فرهنگ خود نیز قرار دهیم و حد اقل چند روز از یک ماه رو جدا از هر گرایش به ایرانی بودن خود بیندیشیم و در کنار دیگر ایرانیان لحظاتی را بدون در نظر گرفتن نژاد،دین،پول و ...در کنار دیگر پارسیان با شادی و سرور سپری کنیم.

علیرضا عجرش

+ نوشته شده در پنجشنبه یکم اسفند ۱۳۸۷ ساعت 20:44 توسط عليرضا |

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را به خاطر عطر نان گرم

برای برفی که اب می شود دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت

لبخندی که مهو شد و هیچ گاه نشکفت دوست می دارم

تو را به خاطر خاطره ها دوست می دارم

برای پشت کردن به ارزوهای مهال

به خاطر نابودی توهم و خیال دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

تو را به خاطردود لاله های وحشی

به خاطر گونه ی زرین افتاب گردان

برای بفشیه بنفشه ها دوست می دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که ندیده ام دوست می دارم

تو برای لبخند تلخ لحظه ها

پرواز شیرین خا طره ها دوست می دارم

تورا به اندازه ی همه ی کسانی که نخواهم دید دوست می دارم

اندازه قطرات باران ، اندازه ی ستاره های اسمان دوست می دارم

تو را به اندازه خودت ، اندازه ان قلب پاکت دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه ی کسانی که نمی شناخته ام ...دوست می دارم

تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام ...دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و برای نخستین گناه

تو را به خاطر دوست داشتن...دوست می دارم

تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم...دوست می دارم

اورمزدا

اوشتا اهمایی پهمایی اوشتا کهمایی چیت

ویژگیهای مشترک جشنهای پارسی

پیوندهای روزانه

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی

نویسندگان

پیوندها